Wynajem stanowiska fryzjerskiego: umowa, koszty i ryzyko

Największe ryzyko: umowa, która nie jest tym, czym się wydaje

Kodeks pracy zawiera przepis, który przesądza całą sprawę: zatrudnienie w warunkach charakterystycznych dla stosunku pracy jest zatrudnieniem na podstawie stosunku pracy bez względu na nazwę zawartej umowy. Nie jest też dopuszczalne zastąpienie umowy o pracę umową cywilnoprawną przy zachowaniu tych warunków.

Warunki, o których mowa, to trzy rzeczy naraz: praca określonego rodzaju wykonywana na rzecz drugiej strony, pod jej kierownictwem oraz w miejscu i czasie przez nią wyznaczonym. Wynajem stanowiska staje się ryzykowny dokładnie wtedy, gdy zaczynasz wyznaczać najemcy godziny i wydawać polecenia.

Co musi zawierać umowa najmu stanowiska

Podstawą jest najem: wynajmujący oddaje rzecz do używania, najemca płaci czynsz. Poniżej punkty, które w umowie stanowiska pojawiają się zawsze, plus te, o których strony zapominają i wracają do nich dopiero przy konflikcie.

1. Strony umowy. Pełne dane obu firm wraz z numerami NIP. Najemca musi mieć własną działalność, inaczej cała konstrukcja nie ma sensu.
2. Przedmiot najmu. Konkretne stanowisko, oznaczone numerem lub położeniem, a nie „stanowisko w salonie". Do tego wykaz wyposażenia oddanego do używania, najlepiej z protokołem zdawczo odbiorczym i zdjęciami.
3. Dostęp do lokalu. Godziny, w których najemca może korzystać z lokalu, sposób wejścia i zasady na wypadek nieobecności właściciela. Uwaga na formułowanie: to mają być godziny dostępności lokalu, a nie godziny pracy najemcy.
4. Czynsz i termin płatności. Kwota, termin, numer rachunku, zasady waloryzacji. Jeśli czynsz jest zmienny, dokładna podstawa jego wyliczenia.
5. Podział kosztów. Media, sprzątanie, pranie ręczników, środki dezynfekcyjne, wywóz odpadów, internet, muzyka. Osobno: kto kupuje kosmetyki i preparaty do pracy. To najczęstsze źródło późniejszych sporów.
6. Korzystanie z części wspólnych. Poczekalnia, myjnia, zaplecze, lodówka, toaleta. Zasady, a nie domysły.
7. Ubezpieczenie i odpowiedzialność. Kto odpowiada za szkody wyrządzone klientce, kto za uszkodzenie sprzętu, czy najemca ma mieć własne ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej.
8. Oznaczenie i marka. Czy najemca pracuje pod własną nazwą, czy pod szyldem salonu, i co się dzieje z profilami w mediach społecznościowych po zakończeniu umowy.
9. Klientki i dane osobowe. Kto jest administratorem danych klientek obsługiwanych przez najemcę i co się dzieje z tymi danymi po rozwiązaniu umowy. Szerzej niżej.
10. Okres wypowiedzenia. Konkretna liczba dni lub miesięcy dla każdej ze stron. Bez tego rozstanie jest chaotyczne, a klientki dowiadują się o nim ostatnie.
11. Zakaz konkurencji, jeśli w ogóle. Musi być odpłatny i ograniczony w czasie, inaczej jest fikcją. W praktyce w tym układzie rzadko ma sens.

Ile to kosztuje i jak ustalić stawkę

Konkretnych stawek nie podam, bo rozrzut między dużym miastem a mniejszą miejscowością jest kilkukrotny i każda liczba podana jako „rynkowa" byłaby zmyślona. Podam za to trzy modele i sposób policzenia własnego progu.

Twój próg policz od dołu, tak samo jak cenę usługi. Weź miesięczne koszty stałe lokalu, podziel przez liczbę stanowisk i dodaj koszty, które generuje obecność jednej dodatkowej osoby: media, sprzątanie, pranie, zużycie części wspólnych. Poniżej tej kwoty najem dokłada Ci pracy, a nie przychodu. Metodę liczenia opisuję szerzej w artykule o cenniku.

Czyje są klientki, czyli pytanie, które wraca przy rozstaniu

Dwie firmy pracują w jednym lokalu, często w jednym kalendarzu, i obsługują częściowo te same osoby. Dopóki jest dobrze, nikt o to nie pyta. Pytanie pojawia się w miesiącu wypowiedzenia i wtedy jest już za późno na ustalenia.

Od strony ochrony danych sprawa jest jednoznaczna: jeśli najemca prowadzi własną działalność i sam zawiera umowy z klientkami, to on jest administratorem ich danych, a nie salon. Jeśli natomiast klientki rezerwują u salonu, a najemca tylko wykonuje usługę, administratorem jest salon. Trzeci wariant, czyli wspólne ustalanie celów i sposobów przetwarzania, oznacza współadministrowanie i wymaga osobnych uzgodnień.

• Ustalcie to w umowie, jednym akapitem. Kto zbiera dane, na jakiej podstawie i co się z nimi dzieje po rozwiązaniu umowy.
• Rozdzielcie kalendarze, jeśli klientki są osobne. Wspólny kalendarz przy dwóch niezależnych firmach to nie tylko bałagan, ale też przetwarzanie cudzych danych bez podstawy.
• Nie zabraniaj najemcy zabrania własnych klientek. Zakaz i tak nie zadziała wobec osób, które przyszły do konkretnej fryzjerki, a wpisany do umowy tylko psuje rozstanie.
• Uzgodnijcie komunikat do klientek. Wspólna, spokojna wiadomość o zmianie działa lepiej niż dwie sprzeczne wersje.

Od strony organizacyjnej najprostsze rozwiązanie to osobne konta i osobne linki rezerwacyjne, przy zachowaniu wspólnego widoku zajętości lokalu. W Umowly każda osoba w zespole może mieć własny link rezerwacyjny, a właścicielka decyduje, czyje klientki widzi kto. Opisują to artykuły o osobistych linkach oraz o widoczności klientek.